# അമ്പിളിക്കരികിലെ തലയിണമേഘം

> രാത്രിയാകാശത്തിലെ ഒരു കുഞ്ഞുമേഘത്തിന് ഒരു തലയിണയാകാൻ ആഗ്രഹം. ചേരേണ്ട ഇടത്തു തന്നെ ആയിരിക്കുന്നതിന്റെ ഇളംചൂടുള്ള സുഖത്തെക്കുറിച്ചുള്ള, മൃദുവും ശാന്തവുമായ ഒരു ഉറങ്ങും മുമ്പുള്ള കഥ.

Canonical: https://www.bedtime-stories.fun/ml/showcase/ambilikkarikile-thalayinamegham
Last updated: 2026-03-02

- 3-4 വയസ്സ്
- 5 min
- മാന്ത്രികം
- കഥാകാരൻ

## Characters

- സാം (Son)

## Story

സാം അവന്റെ കുഞ്ഞിക്കട്ടിലിൽ കിടക്കുകയായിരുന്നു. പുതപ്പ് ഇളംചൂടുള്ളതും മൃദുവുമായിരുന്നു, താടിക്കു താഴെ വരെ മുകളിലേക്ക് വലിച്ചിട്ടിരുന്നു. അവന്റെ തലയിണ ഒരു മേഘം പോലെ പതുപതുത്തതും മൃദുവുമായിരുന്നു. മുറി നിശ്ശബ്ദമായിരുന്നു. തീരെ, തീരെ നിശ്ശബ്ദം. സാമിന്റെ മെല്ലെയുള്ള ശ്വാസം മാത്രം കേൾക്കാമായിരുന്നു, ശാന്തമായി, ഒരേ താളത്തിൽ.

സാം പതുക്കെ തല ജനലിനു നേരെ തിരിച്ചു. പുറത്ത് രാത്രിയാകാശം ഇരുണ്ടതും വിശാലവുമായിരുന്നു, നീലനിറമുള്ള ഒരു വലിയ ആഴക്കടൽ പോലെ. എല്ലായിടത്തും കുഞ്ഞുനക്ഷത്രങ്ങൾ മിന്നിത്തിളങ്ങി, ആരെയോ നോക്കി കണ്ണുചിമ്മുന്ന കുഞ്ഞുവിളക്കുകൾ പോലെ. അമ്പിളി വലുതും ഉരുണ്ടതും സ്വർണ്ണനിറമുള്ളതുമായിരുന്നു, എല്ലാത്തിനും മീതെ മെല്ലെ ഇളംചൂടോടെ തെളിയുന്ന ഒരു മൃദുവായ രാവിളക്കു പോലെ.

അപ്പോൾ ആകാശത്തിലൂടെ ഒരു കുഞ്ഞു സാധനം ഒഴുകിപ്പോയി. ഒരു കുഞ്ഞുമേഘം, തനിച്ച്. അത് വെളുത്തതും മൃദുവും ഒരു മന്ത്രണം പോലെ നിശ്ശബ്ദവുമായിരുന്നു. ഇരുണ്ട, വിശാലമായ ആകാശത്തിലൂടെ അത് പതുക്കെ ഒഴുകി, അപ്പോൾ അത് ഇത്തിരി വഴിതെറ്റിയതു പോലെ തോന്നി... വലിയ, മിന്നുന്ന നക്ഷത്രങ്ങൾക്കിടയിൽ അത്ര ചെറുതായി. എന്തോ തിരയുന്നതു പോലെ അത് മെല്ലെ ഒരു വട്ടം കറങ്ങി.

കുഞ്ഞുമേഘത്തിന്റെ ഉള്ളിന്റെയുള്ളിൽ — മേഘങ്ങൾ ചിന്തിക്കുന്നതു പോലെ, പതുക്കെ, നിശ്ശബ്ദമായി, മൃദുവായി — ഒരു ആഗ്രഹം ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരു ശരിക്കുള്ള തലയിണയാകാൻ മാത്രം മൃദുവാകണമെന്ന് കുഞ്ഞുമേഘം ആഗ്രഹിച്ചു. സാമിന്റെ കവിളിനടിയിലുള്ളതു പോലെ ഒരു മൃദുവായ, പതുപതുത്ത തലയിണ. ആർക്കെങ്കിലും ക്ഷീണിച്ച തല ചായ്ക്കാൻ പറ്റുന്ന ഒരു തലയിണ.

അങ്ങനെ കുഞ്ഞുമേഘം ശ്രമിച്ചുനോക്കി. അത് സ്വയം ഊതിവീർത്തു, വലുതായി വലുതായി, ഒരു പഞ്ഞിമിഠായി പോലെ ഉരുണ്ടു തടിച്ചു. എന്നിട്ടും അത് ആകാശത്തിൽ മുകളിൽ ഒഴുകിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു. പിന്നെ അത് ഒരു വലിയ മരത്തിനടുത്തേക്ക് താഴ്ന്നിറങ്ങി, ചില്ലകളിൽ അനങ്ങാതെ കിടക്കാൻ നോക്കി... പക്ഷേ കാറ്റ് അതിനെ മെല്ലെ മുന്നോട്ട് തള്ളി. ഹൂയ്യ്, എന്ന് കാറ്റ് മൂളി, കുഞ്ഞുമേഘം ഒഴുകിയകന്നു.

പിന്നെ കുഞ്ഞുമേഘം സാമിന്റെ ജനലിനരികിലൂടെ ഒഴുകിപ്പോയി. ജനൽപ്പടിയിൽ ഇരുന്ന് അവിടെ അനങ്ങാതെ, ഒച്ചയില്ലാതെ വിശ്രമിക്കാൻ അത് ആഗ്രഹിച്ചു. അത് ശരിക്കും ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ മേഘങ്ങൾ ഒഴുകി നടക്കാനുള്ളതാണല്ലോ. അവയ്ക്ക് ഇരിക്കാനാവില്ല, ഒരിടത്ത് കിടക്കാനുമാവില്ല. അങ്ങനെ ആ കുഞ്ഞുമേഘം നിശ്ശബ്ദമായ രാത്രിയിലൂടെ മെല്ലെ ഒഴുകി, ദൂരേക്ക്, ദൂരേക്ക്.

സാമിന് ഉറക്കം വന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ കനത്തു, കുഞ്ഞുകല്ലുകൾ പോലെ കനത്തു. അവൻ കവിൾ മൃദുവായ തലയിണയിലേക്ക് കൂടുതൽ അമർത്തി ഒരു വട്ടം പതുക്കെ കോട്ടുവായിട്ടു. അപ്പോൾ ഉറക്കം തൂങ്ങുന്ന ഒരു ചിന്ത അവന്റെ തലയിലൂടെ കടന്നുപോയി, കാറ്റിൽ ഒഴുകുന്ന ഒരു കുഞ്ഞിലയെപ്പോലെ മെല്ലെ, മൃദുവായി...

വലിയ, ഉരുണ്ട, തിളങ്ങുന്ന അമ്പിളി... ആ കുഞ്ഞുമേഘത്തിൽ മെല്ലെ ചാരിക്കിടക്കുകയായിരുന്നു. സാം തലയിണയിലേക്ക് ചായുന്നതു പോലെത്തന്നെ, മൃദുവായി, നിശ്ശബ്ദമായി, ഭാരത്തോടെ അത് ചാരിയിരുന്നു. കുഞ്ഞുമേഘം അമ്പിളിയെ താങ്ങി, മെല്ലെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.

ആ കുഞ്ഞുമേഘം ഇത്രയും നേരം ഒരു തലയിണ തന്നെയായിരുന്നു. അമ്പിളിക്കുള്ള ഒരു തലയിണ. ഇത്രയും നേരം അത് ചെയ്തിരുന്നത് ശരിയായ കാര്യം തന്നെയായിരുന്നു. അതിന് വേറെ ഒന്നും ആകേണ്ടിയിരുന്നില്ല. അത് എങ്ങനെയാണോ, അങ്ങനെത്തന്നെ അത് തികച്ചും ശരിയായിരുന്നു.

കുഞ്ഞുമേഘത്തിനും അത് അറിയാൻ കഴിഞ്ഞു — ചേരേണ്ടിടത്തു തന്നെ ആയിരിക്കുന്നതിന്റെ ആ ഇളംചൂടുള്ള, ശാന്തമായ സുഖം. അത് ഇനി ഒന്നും തിരഞ്ഞില്ല. അത് വിശ്രമിച്ചു, മെല്ലെ ഒഴുകി നീങ്ങി, അമ്പിളി അതിന്റെ അരികിൽ മൃദുവായി ചാരിയിരുന്നു. ചുറ്റും കുഞ്ഞുനക്ഷത്രങ്ങൾ മെല്ലെ മിന്നി, തലയാട്ടി മന്ത്രിക്കുന്നതു പോലെ: അതെ, ഇതാണ് ശരി.

സാമിന്റെ കണ്ണുകൾ അടഞ്ഞു. അവന്റെ ശ്വാസം പതുക്കെയും ശാന്തവുമായി. ജനൽ നിശ്ശബ്ദത നിറഞ്ഞ ഒരു മൃദുവായ, ഇരുണ്ട ചതുരമായിരുന്നു. പുറത്ത് എല്ലാം മൃദുവും ശാന്തവും നിശ്ശബ്ദവുമായിരുന്നു. അമ്പിളി തന്റെ കുഞ്ഞുമേഘത്തിൽ വിശ്രമിച്ചു. സാം തന്റെ തലയിണയിൽ വിശ്രമിച്ചു. എല്ലാം നിശ്ശബ്ദമായി. തീരെ നിശ്ശബ്ദം. ശുഭരാത്രി, കുഞ്ഞുമേഘമേ. ശുഭരാത്രി, സാം.

## ബന്ധപ്പെട്ടവ

- [കേട്ടുനോക്കൂ](https://www.bedtime-stories.fun/ml/showcase)
- [ശബ്ദങ്ങൾ](https://www.bedtime-stories.fun/ml/voices)
- [നിരക്കുകൾ](https://www.bedtime-stories.fun/ml/pricing)