# चंद्राची ढग-उशी

> रात्रीच्या आकाशातल्या एका छोट्याशा ढगाला उशी व्हायचं आहे. अगदी योग्य जागी असण्याच्या उबदार भावनेबद्दलची एक हळुवार, शांत झोपण्यापूर्वीची गोष्ट.

Canonical: https://www.bedtime-stories.fun/mr/showcase/chandrachi-dhag-ushi
Last updated: 2026-03-02

- वय 3-4
- 5 min
- जादुई
- निवेदक

## Characters

- सॅम (Son)

## Story

सॅम आपल्या छोट्याशा बिछान्यात पहुडला होता. पांघरूण उबदार आणि मऊ होतं, अगदी वरपर्यंत, त्याच्या हनुवटीपर्यंत ओढलेलं. त्याची उशी गुबगुबीत आणि मऊमऊ होती, अगदी ढगासारखी. आणि खोली शांत होती. अगदी, अगदी शांत. फक्त सॅमच्या हळुवार श्वासाचा आवाज येत होता, शांत आणि एकसारखा.

सॅमने हळूच आपलं डोकं खिडकीकडे वळवलं. बाहेर रात्रीचं आकाश गडद आणि विशाल होतं, निळ्या रंगाच्या मोठ्या, खोल समुद्रासारखं. आणि सगळीकडे छोट्या छोट्या चांदण्या लुकलुकत होत्या, जणू इवलेसे दिवे कुणाकडे तरी बघून डोळे मिचकावत होते. चंद्र मोठा, गोल आणि सोनेरी होता, एखाद्या मंद रात्रीच्या दिव्यासारखा, जो सगळ्यांवर हळुवार आणि उबदार प्रकाश टाकत होता.

तेवढ्यात आकाशातून काहीतरी छोटंसं तरंगत गेलं. एक इवलासा ढग, अगदी एकटा. तो पांढरा, मऊ आणि कुजबुजीसारखा शांत होता. तो त्या मोठ्या, गडद आकाशातून हळूहळू वाहत होता आणि थोडासा हरवल्यासारखा दिसत होता... त्या मोठ्या, लुकलुकणाऱ्या चांदण्यांमध्ये किती छोटा. तो एकदा स्वतःभोवती गोल फिरला, अगदी हळूच, जणू काहीतरी शोधत होता.

त्या छोट्या ढगाच्या आत खोलवर — ढगांच्या विचारांसारखी, हळू, शांत आणि मऊ — एक इच्छा होती. त्या ढगाला वाटायचं, आपण इतकं मऊ व्हावं की खरीखुरी उशी बनता यावं. अशी मऊ, गुबगुबीत उशी, अगदी सॅमच्या गालाखालच्या उशीसारखी. अशी उशी, जिच्यावर कुणीतरी आपलं थकलेलं डोकं ठेवू शकेल.

आणि म्हणून त्या ढगाने प्रयत्न केला. त्याने स्वतःला फुगवलं, मोठं आणि आणखी मोठं, मार्शमॅलोसारखं गोल आणि गुबगुबीत. पण तरीही तो तरंगतच राहिला, आकाशात उंच उंच. मग तो खाली एका मोठ्या झाडाकडे आला आणि त्याच्या फांद्यांवर अगदी शांत पडून राहायचं त्याने ठरवलं... पण वाऱ्याने त्याला हळूच पुढे ढकललं. सूऽऽ, असा वारा आला, आणि ढग दूर वाहत गेला.

मग तो छोटा ढग सॅमच्या खिडकीजवळून तरंगत गेला. त्याला खिडकीच्या कट्ट्यावर बसून तिथे विश्रांती घ्यायची होती, अगदी शांत, अगदी हळू. त्याने खरंच मनापासून प्रयत्न केला. पण ढग असतात ना, ते तरंगण्यासाठीच असतात. ते बसू शकत नाहीत, एका जागी थांबू शकत नाहीत. आणि म्हणून तो छोटा ढग हळूच पुढे वाहत गेला, पुढे आणि पुढे, त्या शांत रात्रीतून.

सॅमला झोप येऊ लागली. त्याचे डोळे जड झाले, छोट्या छोट्या खड्यांसारखे जड. त्याने आपला गाल मऊ उशीत आणखी खोल दाबला आणि एकदा हळूच मोठी जांभई दिली. आणि मग त्याच्या मनात एक झोपाळू विचार आला, हळू आणि मऊ, हवेत तरंगणाऱ्या इवल्याशा पानासारखा...

तो मोठा, गोल, चमचमणारा चंद्र... त्या छोट्या ढगावर अगदी हळुवार टेकला होता. तो त्याच्यावर रेलला होता, मऊ, शांत आणि जड, अगदी जसा सॅम आपल्या उशीवर रेलला होता तसाच. तो ढग चंद्राला उचलून धरत होता, त्याला सांभाळत होता, अगदी हलकेच.

तो छोटा ढग तर इतका वेळ उशीच होता. चंद्राची उशी. तो इतका वेळ अगदी योग्य तेच करत होता. त्याला दुसरं काहीच बनायची गरज नव्हती. तो जसा होता, तसाच अगदी छान होता.

आणि ढगालाही ते जाणवलं — ती उबदार, शांत भावना, अगदी आपल्या हक्काच्या जागी असण्याची. आता तो काही शोधत नव्हता. तो विश्रांती घेत हळूहळू वाहत होता, आणि चंद्र मऊपणे त्याच्या कुशीत टेकला होता. आजूबाजूला चांदण्या हळूच लुकलुकत होत्या, जणू मान डोलावून कुजबुजत होत्या: हो, अगदी असंच बरोबर आहे.

सॅमचे डोळे मिटले. त्याचा श्वास हळू आणि शांत झाला. खिडकी म्हणजे शांततेने भरलेला एक मऊ, गडद चौकोन होता. बाहेर सगळं हळुवार, शांत आणि निवांत होतं. चंद्र आपल्या ढगावर विसावला होता. सॅम आपल्या उशीवर विसावला होता. आणि सगळं शांत होतं. अगदी शांत. शुभ रात्री, छोट्या ढगा. शुभ रात्री, सॅम.

## संबंधित

- [प्रत्यक्ष ऐका](https://www.bedtime-stories.fun/mr/showcase)
- [आवाज](https://www.bedtime-stories.fun/mr/voices)
- [किंमत](https://www.bedtime-stories.fun/mr/pricing)