# De wolf en het groene meisje

> Een zacht sprookje waarin Sam een verdwaalde wolf helpt in een maanverlicht dennenbos. Een hervertelling van Roodkapje, maar dan anders — met vriendelijkheid, warm brood en een onverwachte vriendschap.

Canonical: https://www.bedtime-stories.fun/nl/showcase/de-wolf-en-het-groene-meisje
Last updated: 2026-03-02

- Ages 5-6
- 4 min
- Magisch
- Volledige cast

## Characters

- Sam (Daughter)
- Wolf

## Story

De dennenbomen stonden hoog en zilver in het maanlicht. Hun naalden fluisterden zachtjes tegen elkaar, alsof ze geheimen deelden die alleen het bos kende.

Langs het pad groeiden paddenstoelen die zacht gloeiden, als kleine lantaarntjes die de weg wezen. En daar, tussen die lichtjes, liep Sam. Haar groene kap zat stevig om haar hoofd en in haar hand droeg ze een mand met warm brood. Ze was op weg naar oma's huisje, net om de hoek van het bos.

Toen hoorde ze iets. Een zacht gejank, ergens achter een brede dennenboom. Sam bleef staan. Ze hield haar hoofd schuin en luisterde.

Daar lag een wolf. Niet groot en dreigend, maar opgerold en trillend, met enorme amberkleurige ogen en één poot voorzichtig opgetild van de grond. Hij zag er eigenlijk best klein uit.

Wolf: "Ik ben op een doorn gestapt. En ik kan mijn hol niet meer vinden. De bomen... ze lijken allemaal op elkaar in het maanlicht. Mijn kleintjes zullen zich afvragen waar ik blijf."

Sam zette haar mand neer. Ze knielde zonder geluid te maken en pakte voorzichtig de poot van de wolf. Haar vingers zochten tussen het zachte bont en daar zat hij — een kleine, scherpe doorn. Ze trok hem er langzaam uit.

Wolf: "Oh. Dat is veel beter."

De wolf bewoog zijn poot heen en weer, alsof hij het niet kon geloven. Sam reikte in haar mand en hield een stuk warm brood voor hem op. De wolf nam het voorzichtig aan, met zijn neus eerst, toen zijn tanden — heel zacht.

Wolf: "Het is warm."

Hij kauwde langzaam, met zijn ogen half dicht.

Wolf: "Mijn hol is bij een wilgenboom die over een beekje buigt. Daar schildert de maan een zilver pad op het water. Als ik dat pad zie, weet ik dat ik thuis ben."

Sam stond op en keek het bos in. Ze wees naar links, waar tussen de bomen het geluid van stromend water klonk — kabbel, kabbel. De wolf kwam overeind en samen liepen ze het pad af.

Het meisje in het groen en de grote grijze wolf, zij aan zij, langzaam. De gloeipaddenstoelen wezen hen de weg.

Wolf: "Kijk. Een vallende ster. Mijn kleintjes zouden die mooi hebben gevonden."

En toen zagen ze het — een wilgenboom die met lange slierten over een beekje hing. Het maanlicht viel precies op het water en tekende een zilver pad dat glinsterde en bewoog.

Drie kleine wolvenpupjes buitelden onder de takken vandaan. Ze sprongen tegen hun vader op, janken en kwispelend, hun neusjes tegen zijn vacht.

Wolf: "Ik kwam thuis met een vriendin in plaats van eten."

Sam hurkte neer en legde de rest van het brood op de grond. De drie pupjes snuffelden eraan, en toen aten ze — gulzig en blij, hun staartjes als kleine propellertjes.

Wolf: "Dank je wel, kleine. Jij was niet bang."

Sam aaide de wolf even over zijn neus. Toen stond ze op, pakte haar lege mand en liep het pad weer op, terug naar het maanlicht tussen de dennen.

Achter haar begon de wolf te zingen. Niet hard, niet dreigend — een laag, zacht geluid dat tussen de bomen door zweefde en haar volgde als een warm deken om haar schouders.

Bij oma's huisje brandde licht achter het raam. Sam duwde de deur open en kroop dicht tegen oma aan. En terwijl ze langzaam haar ogen sloot, hoorde ze het nog — heel ver weg, het liedje van de wolf, dat zachtjes door de dennen fluisterde. Welterusten, Sam. Slaap lekker.

## Related

- [Luister en oordeel zelf](https://www.bedtime-stories.fun/nl/showcase)
- [Stemmen](https://www.bedtime-stories.fun/nl/voices)
- [Prijzen](https://www.bedtime-stories.fun/nl/pricing)