# ଜହ୍ନ ପାଖର ତକିଆ ମେଘ

> ରାତି ଆକାଶର ଏକ ଛୋଟ ମେଘ ଇଚ୍ଛା କରେ, ସେ ଯେମିତି ଏକ ତକିଆ ହୋଇଯାଉ। ଠିକ୍ ନିଜ ଜାଗାରେ ଥିବାର ଉଷୁମ ଅନୁଭବ ବିଷୟରେ ଏକ କୋମଳ, ଶାନ୍ତ ଶୋଇବା ପୂର୍ବର ଗଳ୍ପ।

Canonical: https://www.bedtime-stories.fun/or/showcase/jahna-pakhara-takia-megha
Last updated: 2026-03-02

- 3-4 ବର୍ଷ
- 5 min
- ଯାଦୁକରୀ
- କଥକ

## Characters

- ସାମ୍ (Son)

## Story

ସାମ୍ ତା'ର ଛୋଟ ଖଟରେ ଶୋଇଥିଲା। କମ୍ବଳଟି ଉଷୁମ ଆଉ ନରମ, ଉପରକୁ ଟାଣି ଦିଆଯାଇଥିଲା, ତା'ର ଥୋଡ଼ି ତଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ। ତା'ର ତକିଆ ଥିଲା ଫୁଲ୍ଲା ଆଉ ଆରାମର, ମେଘ ପରି କୋମଳ। ଆଉ ଘରଟି ଚୁପ୍ ଥିଲା। ଏକଦମ୍, ଏକଦମ୍ ଚୁପ୍। କେବଳ ସାମ୍‌ର ଧୀର ନିଶ୍ୱାସ ଶୁଣାଯାଉଥିଲା, ଶାନ୍ତ ଆଉ ସମାନ।

ସାମ୍ ଧୀରେ ଧୀରେ ତା'ର ମୁଣ୍ଡ ଝରକା ଆଡ଼କୁ ବୁଲାଇଲା। ବାହାରେ ରାତିର ଆକାଶ ଥିଲା ଅନ୍ଧାର ଆଉ ବିଶାଳ, ନୀଳ ରଙ୍ଗର ଏକ ବଡ଼, ଗଭୀର ସମୁଦ୍ର ପରି। ଆଉ ସବୁଆଡ଼େ ଛୋଟ ଛୋଟ ତାରା ଝିକିମିକି କରୁଥିଲେ, ଯେମିତି ଛୋଟିଆ ଆଲୁଅମାନେ କାହାକୁ ଆଖି ମିଟିକାଉଛନ୍ତି। ଜହ୍ନ ଥିଲା ବଡ଼, ଗୋଲ ଆଉ ସୁନେଲି, ଏକ କୋମଳ ରାତି-ଆଲୁଅ ପରି, ଯାହା ସବୁ ଉପରେ ଧୀରେ ଆଉ ଉଷୁମ ହୋଇ ଜଳୁଥିଲା।

ସେତିକିବେଳେ ଆକାଶରେ କିଛି ଛୋଟ ଜିନିଷ ଭାସି ଭାସି ଯାଉଥିଲା। ଏକ ଛୋଟିଆ ମେଘ, ଏକଦମ୍ ଏକା। ସେ ଥିଲା ଧଳା, ନରମ, ଆଉ ଫୁସ୍‌ଫୁସ୍ କଥା ପରି ଚୁପ୍। ସେ ବିଶାଳ, ଅନ୍ଧାର ଆକାଶରେ ଧୀରେ ଧୀରେ ଭାସୁଥିଲା ଆଉ ଟିକିଏ ହଜିଗଲା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା... ଏତେ ସବୁ ବଡ଼ ବଡ଼ ଝିକିମିକି ତାରାଙ୍କ ମଝିରେ ଏତେ ଛୋଟ। ସେ ଥରେ ନିଜ ଚାରିପାଖରେ ଧୀରେ ବୁଲିଗଲା, ଯେମିତି କିଛି ଖୋଜୁଛି।

ଛୋଟ ମେଘଟିର ଭିତରେ ଗଭୀରରେ — ଯେମିତି ମେଘମାନେ ଭାବନ୍ତି, ଧୀରେ, ଚୁପ୍‌ଚାପ୍ ଆଉ ନରମ ହୋଇ — ଏକ ଇଚ୍ଛା ଥିଲା। ଛୋଟ ମେଘଟି ଚାହୁଁଥିଲା, ସେ ଏତେ ନରମ ହେଉ ଯେ ଏକ ସତିକାରର ତକିଆ ହୋଇଯିବ। ଏମିତି ଏକ ନରମ, ଫୁଲ୍ଲା ତକିଆ, ଠିକ୍ ସାମ୍‌ର ଗାଲ ତଳେ ଥିବା ତକିଆ ପରି। ଏମିତି ଏକ ତକିଆ, ଯେଉଁଥିରେ କେହି ତା'ର କ୍ଲାନ୍ତ ମୁଣ୍ଡ ରଖିପାରିବ।

ତେଣୁ ଛୋଟ ମେଘଟି ଚେଷ୍ଟା କଲା। ସେ ନିଜକୁ ଫୁଲାଇଲା, ବଡ଼ରୁ ଆହୁରି ବଡ଼, ମାର୍ଶମେଲୋ ପରି ଗୋଲ ଆଉ ମୋଟା। କିନ୍ତୁ ସେ ତଥାପି ଉପରେ ଆକାଶରେ ଭାସି ଚାଲିଥିଲା। ତା'ପରେ ସେ ତଳକୁ ଏକ ବଡ଼ ଗଛ ପାଖକୁ ଭାସିଗଲା ଆଉ ଡାଳ ଉପରେ ଶୋଇବାକୁ ଚାହିଁଲା, ଏକଦମ୍ ଚୁପ୍‌ଚାପ୍... କିନ୍ତୁ ପବନ ତାକୁ ଧୀରେ ଆଗକୁ ଠେଲିଦେଲା। ହୁଁଉଉ, କହିଲା ପବନ, ଆଉ ଛୋଟ ମେଘଟି ଭାସି ଚାଲିଗଲା।

ତା'ପରେ ଛୋଟ ମେଘଟି ସାମ୍‌ର ଝରକା ପାଖ ଦେଇ ଭାସିଗଲା। ସେ ଝରକା ପିଣ୍ଡିରେ ବସି ସେଠି ବିଶ୍ରାମ ନେବାକୁ ଚାହିଁଲା, ଏକଦମ୍ ଚୁପ୍‌ଚାପ୍। ସେ ସତରେ ଚେଷ୍ଟା କଲା। କିନ୍ତୁ ମେଘମାନେ ତ ଭାସିବା ପାଇଁ ହିଁ। ସେମାନେ ବସିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ଶୋଇ ରହିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ତେଣୁ ଛୋଟ ମେଘଟି ଚୁପ୍‌ଚାପ୍ ଆଗକୁ ଭାସିଚାଲିଲା, ଆଗକୁ ଆଉ ଆଗକୁ, ନିରବ ରାତି ଭିତର ଦେଇ।

ସାମ୍‌କୁ ନିଦ ଲାଗିଲା। ତା'ର ଆଖି ଭାରି ହୋଇଗଲା, ଛୋଟ ଛୋଟ ପଥର ପରି ଭାରି। ସେ ତା'ର ଗାଲକୁ ନରମ ତକିଆରେ ଆହୁରି ଗଭୀରକୁ ଚାପିଲା ଆଉ ଥରେ ହାଇ ମାରିଲା, ବହୁତ ଧୀରେ। ତା'ପରେ ତା' ମୁଣ୍ଡରେ ଏକ ନିଦୁଆ ଭାବନା ଆସିଲା, ଚୁପ୍‌ଚାପ୍ ଆଉ କୋମଳ, ପବନରେ ଭାସୁଥିବା ଏକ ଛୋଟ ପତ୍ର ପରି...

ବଡ଼, ଗୋଲ, ଝଲମଲ ଜହ୍ନ... ଛୋଟ ମେଘଟି ଉପରେ ଧୀରେ ଆଉଜି ବିଶ୍ରାମ ନେଉଥିଲା। ସେ ଆଉଜି ରହିଥିଲା, ନରମ, ଚୁପ୍ ଆଉ ଭାରି ହୋଇ, ଠିକ୍ ଯେମିତି ସାମ୍ ତା'ର ତକିଆରେ ଆଉଜିଥିଲା। ଛୋଟ ମେଘଟି ଜହ୍ନକୁ ବୋହି ଧରିଥିଲା, ବହୁତ ଯତ୍ନରେ।

ଛୋଟ ମେଘଟି ତ ସବୁବେଳେ ଏକ ତକିଆ ହିଁ ଥିଲା। ଜହ୍ନ ପାଇଁ ଏକ ତକିଆ। ସେ ସବୁବେଳେ ଠିକ୍ କାମଟି ହିଁ କରୁଥିଲା। ତାକୁ ଆଉ କିଛି ହେବାର ଦରକାର ନଥିଲା। ସେ ଯେମିତି ଥିଲା, ସେମିତି ହିଁ ଏକଦମ୍ ଠିକ୍ ଥିଲା।

ଆଉ ଛୋଟ ମେଘଟି ବି ତାହା ଅନୁଭବ କଲା — ସେଇ ଉଷୁମ, ଶାନ୍ତ ଅନୁଭବ, ଠିକ୍ ନିଜ ଜାଗାରେ ଥିବାର। ସେ ଆଉ ଖୋଜୁ ନଥିଲା। ସେ ବିଶ୍ରାମ ନେଉଥିଲା ଆଉ ଧୀରେ ଧୀରେ ଭାସୁଥିଲା, ଆଉ ଜହ୍ନ ତା' କଡ଼ରେ ନରମ ହୋଇ ଆଉଜିଥିଲା। ଚାରିପାଖରେ ଛୋଟ ତାରାମାନେ ଚୁପ୍‌ଚାପ୍ ଝିକିମିକି କରୁଥିଲେ, ଯେମିତି ମୁଣ୍ଡ ହଲାଇ ଫୁସ୍‌ଫୁସ୍ କରି କହୁଛନ୍ତି: ହଁ, ଏମିତି ହିଁ ଠିକ୍।

ସାମ୍‌ର ଆଖି ବନ୍ଦ ହୋଇଗଲା। ତା'ର ନିଶ୍ୱାସ ଧୀର ଆଉ ଶାନ୍ତ ହୋଇଗଲା। ଝରକାଟି ଥିଲା ନିରବତାରେ ଭରା ଏକ ନରମ, ଅନ୍ଧାର ଚାରିକୋଣିଆ। ବାହାରେ ସବୁକିଛି କୋମଳ, ଶାନ୍ତ ଆଉ ନିରବ। ଜହ୍ନ ତା'ର ଛୋଟ ମେଘ ଉପରେ ବିଶ୍ରାମ ନେଉଥିଲା। ସାମ୍ ତା'ର ତକିଆ ଉପରେ ବିଶ୍ରାମ ନେଉଥିଲା। ଆଉ ସବୁକିଛି ଚୁପ୍ ଥିଲା। ଏକଦମ୍ ଚୁପ୍। ଶୁଭ ରାତ୍ରି, ଛୋଟ ମେଘ। ଶୁଭ ରାତ୍ରି, ସାମ୍।

## ସମ୍ବନ୍ଧିତ

- [ଶୁଣି ଦେଖନ୍ତୁ](https://www.bedtime-stories.fun/or/showcase)
- [ସ୍ୱର](https://www.bedtime-stories.fun/or/voices)
- [ମୂଲ୍ୟ](https://www.bedtime-stories.fun/or/pricing)