# ପାଇନ୍ ବଣରେ ଚିହ୍ନ ନ ଛାଡ଼ି

> ସାମ୍ ଆଉ ତା ବାପା ପାଇନ୍ ବଣରେ ତମ୍ବୁ ପକାନ୍ତି। ପ୍ରକୃତି ପ୍ରତି ଯତ୍ନ, ତାରାଭରା ଆକାଶ, ଆଉ ଦୁନିଆକୁ ଟିକିଏ ଭଲ କରି ଛାଡ଼ିଯିବାର ଅନୁଭବ ବିଷୟରେ ଗୋଟିଏ ଶାନ୍ତ ଗଳ୍ପ।

Canonical: https://www.bedtime-stories.fun/or/showcase/pine-banare-chihna-na-chhadi
Last updated: 2026-03-02

- 7-8 ବର୍ଷ
- 5 min
- ବାସ୍ତବ ଜଗତ
- କଥକ

## Characters

- ବାପା (Father)
- ସାମ୍ (Daughter)

## Story

ବଣ ବାଟଟି ସରୁ ଥିଲା, ଆଉ ପାଇନ୍ ଗଛଗୁଡ଼ିକ ଏତେ ପାଖାପାଖି ଠିଆ ହୋଇଥିଲେ ଯେ ସେମାନଙ୍କ ଡାଳ ସାମ୍‌ର ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଗୋଟିଏ ଛାତ ପରି ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଗଛର ଝୁଣା ଆଉ ଓଦା ମାଟିର ବାସ୍ନା ଆସୁଥିଲା, ଆଉ ତା ଜୋତା ତଳେ ଛୋଟ ଛୋଟ ଡାଳ ମଚ୍ ମଚ୍ ହୋଇ ଭାଙ୍ଗୁଥିଲା।

ସାମ୍ ନିଜ ବ୍ୟାଗ୍ ନିଜେ ବୋହୁଥିଲା। ସେଟା ପ୍ରାୟ ତା ନିଜ ପରି ବଡ଼ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସେ ଜିଦ୍ ଧରିଥିଲା ଯେ ସେ ଏକା ତାକୁ ବୋହିବ। ତା ବାପା ଆଗେ ଆଗେ ଚାଲୁଥିଲେ, ପିଠିରେ ତମ୍ବୁ ଥିବା ଭାରି ବ୍ୟାଗ୍ ନେଇ, ଆଉ ମଝିରେ ମଝିରେ ପଛକୁ ବୁଲି ଦେଖୁଥିଲେ ସେ ପଛେ ପଛେ ଆସୁଛି କି ନାହିଁ।

ପାଇନ୍ ଗଛଗୁଡ଼ିକ ମଝିରେ ସେମାନେ ଗୋଟିଏ ଖୋଲା ଜାଗା ପାଇଲେ, ଯେଉଁଠି ମାଟି ନରମ ଆଉ ସମତଳ ଥିଲା। ବାପା ଯେତେବେଳେ ତମ୍ବୁ ଟାଣୁଥିଲେ, ସାମ୍ ବାଟ ଧରି ଟିକିଏ ଆଗକୁ ଗଲା। ସେଠି ଶିଉଳି ଉପରେ ଗୋଟିଏ ଖାଲି ଚିପ୍ସ ପ୍ୟାକେଟ୍ ପଡ଼ିଥିଲା। ରୁପା ରଙ୍ଗର, ଚିପୁଡ଼ି ହୋଇ ମୋଡ଼ି ହୋଇଥିବା, ଯେମିତି ପବନ ତାକୁ ଉଡ଼ାଇ ଆଣିଥିଲା।

ସାମ୍ ନଇଁପଡ଼ି ପ୍ୟାକେଟ୍‌ଟି ଉଠାଇଲା ଆଉ ନିଜ ଜ୍ୟାକେଟ୍ ପକେଟ୍‌ରେ ରଖିଦେଲା। ସେ ସେ ବିଷୟରେ କିଛି କହିଲା ନାହିଁ। ଏହା ତ ସେଇ କାମ, ଯାହା ସମସ୍ତେ କରିବା କଥା।

ଆହୁରି ଆଗରେ, ପଥର ଉପରେ କୁଳୁକୁଳୁ ବହୁଥିବା ଗୋଟିଏ ଛୋଟ ନାଳ କଡ଼ରେ, ସେ ଗୋଟିଏ ପ୍ଲାଷ୍ଟିକ୍ ବୋତଲ ପାଇଲା। ସେଟା ବି ତା ବ୍ୟାଗ୍‌ରେ ଗଲା। ତା ପରେ ଗୋଟିଏ ପୁରୁଣା ପାଇନ୍ ଗଛର ଚେରମାନଙ୍କ ମଝିରେ ଗୋଟିଏ ଲଜେନ୍ସ କାଗଜ।

ସେ ଫେରିଲା ବେଳକୁ ତମ୍ବୁ ଠିଆ ହୋଇସାରିଥିଲା। ବାପା ଶୋଇବା ମ୍ୟାଟ୍ ଆଉ ସ୍ଲିପିଂ ବ୍ୟାଗ୍ ବିଛାଇ ଦେଇଥିଲେ। ସେ ସାମ୍‌ର ହାତରେ ଅଳିଆ ଦେଖି କେବଳ ମୁଣ୍ଡ ହଲାଇଲେ। ସେ ସେମିତି ହସିଲେ, ଯେମିତି ସେ ସବୁବେଳେ ହସନ୍ତି ଯେତେବେଳେ ସେ ଗର୍ବିତ ହୁଅନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ବେଶି କିଛି କହିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି ନାହିଁ।

ସେମାନେ ପନିର ଦିଆ ରୁଟି ଆଉ ସେଓ ଖଣ୍ଡ ଖାଇଲେ, ଆଉ ଫ୍ଲାସ୍କରୁ ଗରମ ଚା ପିଇଲେ। ଚାରିପଟେ ବଣ ଧୀରେ ଧୀରେ ଚୁପ୍ ହୋଇଗଲା। କେବଳ କେଉଁଠି ବହୁତ ଉପରେ ଗୋଟିଏ କାଠକୁରା ଚଢ଼େଇ ଠୁକୁଥିଲା — ଠକ୍, ଠକ୍, ଠକ୍ — ଆଉ ତା ପରେ ସେ ବି ଆଜି ପାଇଁ କାମ ସାରିଦେଲା।

ଠିକ୍ ଯେତେବେଳେ ସଞ୍ଜ ଆକାଶକୁ ଗାଢ଼ ନୀଳ କରିଦେଉଥିଲା, ଖୋଲା ଜାଗାର ଧାରରେ କିଛି ଗୋଟିଏ ହଲିଲା। ସାମ୍ ନିଶ୍ୱାସ ବନ୍ଦ କରିଦେଲା। ପାଇନ୍ ଗଛର ଗଣ୍ଡି ମଝିରେ ଗୋଟିଏ ହରିଣ ଠିଆ ହୋଇଥିଲା। ସେ ମୁଣ୍ଡ ଟେକି ସେମାନଙ୍କୁ ଚାହିଁଲା, କାନ ଠିଆ, ଆଖି କଳା ଆଉ ଶାନ୍ତ।

କେହି ହଲିଲେ ନାହିଁ। ସାମ୍ ଅନୁଭବ କଲା ତା ଛାତି ଧକ୍ ଧକ୍ ହେଉଛି। ହରିଣଟି ସେମିତି ଠିଆ ହୋଇ ରହିଲା, ଯେମିତି ଭାବୁଥିଲା ଏ ଦୁଇଜଣ ମଣିଷ ଭଲ କି ନାହିଁ। ତା ପରେ ସେ ବୁଲିପଡ଼ି ଗଛଗୁଡ଼ିକ ମଝିରେ ନିଃଶବ୍ଦରେ ହଜିଗଲା।

ପରେ, ଯେତେବେଳେ ଭଲ ଅନ୍ଧାର ହୋଇଗଲା, ସେମାନେ ତମ୍ବୁ ଆଗରେ ମ୍ୟାଟ୍ ଉପରେ ଶୋଇ ଉପରକୁ ଚାହିଁଲେ। ଆକାଶ ଏତେ ସଫା ଥିଲା, ଯେମିତି ସାମ୍ ଆଗରୁ କେବେ ଦେଖିନଥିଲା। ହଜାର ହଜାର ତାରା, ନା, ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ, ସବୁଆଡ଼େ।

ବାପା ହାତ ଟେକି ଆକାଶର ଏ ପଟରୁ ସେ ପଟ ଯାଏଁ ଲମ୍ବିଥିବା ଗୋଟିଏ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପଟି ଆଡ଼କୁ ଦେଖାଇଲେ। ତାହା ଥିଲା ଆକାଶଗଙ୍ଗା। ସାମ୍ କଳ୍ପନା କଲା, ଏତେ ସବୁ ତାରା ଏକାଠି କେମିତି ଜଳୁଛନ୍ତି, ଏତେ ଦୂରରେ ଯେ ତାହା ଭାବିବା ବି ପ୍ରାୟ ଅସମ୍ଭବ।

ତା ପରେ ବାପା ଗୋଟିଏ ବହୁତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ତାରା ଦେଖାଇଲେ, ଯିଏ ଆକାଶରେ ଏକଦମ୍ ଶାନ୍ତ ଆଉ ସ୍ଥିର ହୋଇ ରହିଥିଲା — ଧ୍ରୁବତାରା। ଆଉ ଟିକିଏ ଆଗରେ ଧାଡ଼ିରେ ତିନୋଟି ତାରା, ପାଖାପାଖି, ସୂତାରେ ଗୁନ୍ଥା ମୋତି ପରି। ତାହା ଥିଲା କାଳପୁରୁଷର ଅଣ୍ଟାପଟି।

ସାମ୍ ଚୁପଚାପ୍ ଶୋଇ ରହି ମୁହଁରେ ରାତିର ଥଣ୍ଡା ପବନ ଅନୁଭବ କଲା। ପାଇନ୍ ଗଛଗୁଡ଼ିକ ପବନରେ ଧୀରେ ସରସର ହେଉଥିଲେ, ଆଉ କେଉଁଠି ଗୋଟିଏ ଛୋଟ ପେଚା ଡାକୁଥିଲା। ସେ ହରିଣ କଥା ଭାବିଲା, ଆଉ ସେ କେମିତି ତାକୁ ଚାହିଁଥିଲା। ଏତେ ଶାନ୍ତ, ଟିକିଏ ବି ଡର ନ ଥାଇ।

ହୁଏତ, ସାମ୍ ଭାବିଲା, ସେଥିପାଇଁ ତ ବଣରେ ଅଳିଆ ଛାଡ଼ିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। କୌଣସି ନିୟମ ପାଇଁ ନୁହେଁ। ବରଂ କାରଣ ବଣଟି କାହାର ନା କାହାର ନିଜର। ହରିଣର। ପେଚାର। ପାଇନ୍ ଗଛଙ୍କର।

କିଛି ସମୟ ପରେ ସେମାନେ ଘୁଞ୍ଚି ଘୁଞ୍ଚି ସ୍ଲିପିଂ ବ୍ୟାଗ୍ ଭିତରକୁ ପଶିଗଲେ। ଭିତରଟା ଗରମ ଥିଲା, ଆଉ ତମ୍ବୁରୁ ପାଇନ୍ ପତ୍ରର ବାସ୍ନା ଆସୁଥିଲା। ବାପା ଠିକ୍ ତା ପାଖରେ ଶୋଇଥିଲେ, ଆଉ ସାମ୍ ତାଙ୍କ ଶାନ୍ତ ନିଶ୍ୱାସ ଶୁଣୁଥିଲା।

ପରଦିନ ସକାଳେ ସେମାନେ ସବୁ ଜିନିଷ ବାନ୍ଧିଲେ। ପ୍ରତିଟି ଗୁଣ୍ଡ, ପ୍ରତିଟି ଚା ପୁଡ଼ିଆ, ସାମ୍ ଆଗଦିନ ଗୋଟାଇଥିବା ପ୍ରତିଟି ଅଳିଆ। ସେମାନେ ଆଉ ଥରେ ଖୋଲା ଜାଗାଟିକୁ ଚାହିଁଲେ। ଏଠି କେହି ଥିଲେ ବୋଲି ପ୍ରାୟ ଜଣାପଡ଼ୁନଥିଲା। କେବଳ ଶିଉଳି ଉପରେ କିଛି ଚେପା ଜାଗା, ଯେଉଁଠି ତମ୍ବୁ ଠିଆ ହୋଇଥିଲା।

ସାମ୍ କାନ୍ଧରେ ବ୍ୟାଗ୍ ପକାଇ ବାପାଙ୍କ ପଛେ ପଛେ ସେହି ସରୁ ବାଟକୁ ଫେରିଲା। ସକାଳର ଖରା ପାଇନ୍ ଗଛ ଦେଇ ପଡ଼ି ବଣ ଭୂଇଁରେ ସୁନେଲି ଦାଗ ଆଙ୍କୁଥିଲା। କେଉଁଠି ଗୋଟିଏ ରବିନ୍ ଚଢ଼େଇ ତା ପ୍ରଥମ ଗୀତ ଗାଉଥିଲା।

ଆଉ ସେମାନଙ୍କ ପଛରେ ବଣଟି ଚୁପଚାପ୍ ଆଉ ସଫା ପଡ଼ିରହିଲା... ଯେମିତି ସେ ସାରା ରାତି କେବଳ ସପନ ଦେଖୁଥିଲା। ଶୁଭ ରାତ୍ରି।

## ସମ୍ବନ୍ଧିତ

- [ଶୁଣି ଦେଖନ୍ତୁ](https://www.bedtime-stories.fun/or/showcase)
- [ସ୍ୱର](https://www.bedtime-stories.fun/or/voices)
- [ମୂଲ୍ୟ](https://www.bedtime-stories.fun/or/pricing)