# பூச்சாண்டி இல்லவே இல்லை

> சின்னக் குழந்தைகளுக்கான அமைதியான தூங்கும் முன் கதை: சாம் சுவரில் ஒரு பயமுறுத்தும் நிழலைப் பார்க்கிறான். ஆனால் அது நிலா வெளிச்சத்தில் தெரியும் நாற்காலிதான் என்று அம்மா அவனுக்குக் காட்டுகிறாள். இதமான, மென்மையான, பாதுகாப்பு உணர்வு நிறைந்த கதை.

Canonical: https://www.bedtime-stories.fun/ta/showcase/poochandi-illave-illai
Last updated: 2026-03-02

- 3-4 வயது
- 3 min
- நிஜ உலகம்
- கதைசொல்லி

## Characters

- அம்மா (Mother)
- சாம் (Son)

## Story

தூங்கும் நேரம் வந்தது, குழந்தையின் அறை ரொம்ப அமைதியாக இருந்தது. நிலா மட்டும் ஜன்னல் வழியாக ஒளி வீசி, தரையில் வெளிச்சப் புள்ளிகளை வரைந்தது.

சாம் தன் குட்டிக் கட்டிலில் போர்வையை மூக்கு வரை இழுத்துக்கொண்டு படுத்திருந்தான். அவனுடைய டெடி கரடி பென்னி அவன் பக்கத்தில் தலையணை மேல் உட்கார்ந்திருந்தது. சாம் பென்னியை இறுக்கமாக அணைத்துக்கொண்டு மேலே கூரையைப் பார்த்தான்.

எல்லாமே அவ்வளவு அழகாக, அமைதியாக இருந்தது. மூலையில் இரவு விளக்கு இதமாக, பொன்னிறமாக ஒளிர்ந்தது. வெளியே காற்று மரங்களுக்குள் மெல்ல மெல்ல வீசியது... உஷ்... உஷ்...

ஆனால் அப்போது சாம் சுவரில் ஏதோ ஒன்றைப் பார்த்தான். ஒரு பெரிய, இருண்ட நிழல். அந்த நிழல் அங்கும் இங்கும் ஆடியது, ரொம்ப மெதுவாக, ஏதோ பெரிய ஒன்று அசைவது போல.

சாம் கண்களைப் பெரிதாக விரித்தான். போர்வையை இன்னும் கொஞ்சம் மேலே இழுத்து, பென்னியை இன்னும் இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டான். அவன் குட்டி இதயம் படபடத்தது – டக், டக், டக்.

ஆனால் சாம் ஒரு தைரியமான குட்டிப் பையன். அவன் அந்த நிழலை ரொம்பக் கவனமாகப் பார்த்தான். அந்த நிழலுக்கு இரண்டு பெரிய கைகள் இருந்தன, அவை காற்றில் ஆடின. இல்லை... அவை கைகளே இல்லையோ?

அப்போது கதவு மெதுவாகத் திறந்தது. தப், தப், தப். அம்மா அறைக்குள் வந்தாள். அவள் கட்டிலின் ஓரத்தில் உட்கார்ந்தாள், உடனே அறை முழுக்க இதமும் வீட்டு வாசனையும் நிறைந்தது.

அம்மா சாமின் தலையை மென்மையாகத் தடவினாள். அவன் போர்வையை இறுக்கமாகப் பிடித்திருப்பதை அவள் பார்த்தாள், சுவரில் இருந்த பெரிய நிழலையும் பார்த்தாள்.

அம்மா புன்னகைத்தாள். எழுந்து ஜன்னலிடம் போய், திரைச்சீலையைக் கொஞ்சமே கொஞ்சம் ஓரமாகத் தள்ளினாள். அப்போது... அப்போது சாமும் அதைப் பார்த்தான்.

அது நாற்காலி! ஜன்னல் பக்கத்தில் இருந்த பழைய நாற்காலி, அதன் மேல் சாமின் ஸ்வெட்டர் தொங்கிக்கொண்டிருந்தது. ஸ்வெட்டரின் கைகள் காற்றில் அங்கும் இங்கும் ஆடிக்கொண்டிருந்தன. நிலா அதைச் சுவரில் ஒரு பெரிய, ஆடும் நிழலாக மாற்றியிருந்தது.

சாம் நாற்காலியைப் பார்த்தான். பிறகு நிழலைப் பார்த்தான். பிறகு... அவனுக்குச் சிரிப்பு வந்தது. முதலில் ஒரு சின்னக் கிளுகிளுப்பு, பிறகு ஒரு பெரிய கலகலச் சிரிப்பு. அந்த நிழல் வெறும் நாற்காலிதான்!

அம்மா சாமின் நெற்றியில் ஒரு முத்தம் கொடுத்தாள். போர்வையை இதமாக, மென்மையாகச் சரி செய்து, பென்னியை மீண்டும் சாமின் பக்கத்தில் நெருக்கமாக வைத்தாள்.

சாம் கொட்டாவி விட்டான். ஒரு பெரிய, உருண்டையான கொட்டாவி. பென்னியின் மென்மையான முடியில் மூக்கைப் புதைத்துக்கொண்டு கண்களை மூடினான். சுவரில் நிழல் இன்னும் கொஞ்சம் ஆடிக்கொண்டிருந்தது... ஆனால் இப்போது அது பயமாகவே இல்லை. இப்போது அது கொஞ்சம் வேடிக்கையாகக்கூட இருந்தது.

அம்மா கதவை மெதுவாக மூடினாள். அறை அமைதியாக, இதமாக இருந்தது. நிலா ஜன்னல் வழியாக மென்மையாக ஒளி வீசியது. சாம் பென்னியைக் கையில் அணைத்தபடி, அமைதியாக, பத்திரமாகத் தூங்கிவிட்டான்.

ஏனென்றால் பூச்சாண்டி என்று எதுவுமே இல்லை. இனிய இரவு, குட்டி சாம்.

## தொடர்புடையவை

- [கேட்டுப் பாருங்கள்](https://www.bedtime-stories.fun/ta/showcase)
- [குரல்கள்](https://www.bedtime-stories.fun/ta/voices)
- [விலை](https://www.bedtime-stories.fun/ta/pricing)